شعر(تهداب کج)

 

تهداب کج

 

هرچه راه رفتیم دیدیم راه کج رفتار کج

شهرها کج جاده ها کج کوچه وبازار کج

مال کج ، کالاکج و مشتری و دلال کج

پول کج سرمایه هایی دالر و دینار کج

 سنگ ها کج خشت ها کج قالب و تهداب کج

نقشه ها کج خط کش و انجنیر و پرکار کج

داکتر کج  نسخه و دارو و درمان جمله کج 

 چشم ها کج گردن و دست وسر بیمار کج

 حرف ها کج ، مولوی کج ، مسجد و ملا کج

 ریش کج سجاده کج  عمامه و دستار کج

دین و مذهب دام دنیا گشته اند در کجروی

جز جهاد وجنگ نبود حاصل این کارکج !!

تا به کی ایمان کج و وجدان کج و احساس کج

تا به کی گردن کج و قامت کج و رخسار کج ؟؟

تابه کی دولت کج و افکار کج اهداف کج

تا به کی کشور کج و قانون کج و افزار کج؟؟

تا به کی مقصد کج و اسباب کج حمال کج

دوستان آیا به منزل میرسد این بار کج؟!

من نمی دانم چرا ما اینچنین کج گشته ایم

یا به اینسان ساخت مارا صانع و معمار کج ؟!

سخت بیزارم ازین کجگردشی و کجروی

سخت میخواهم بسوزم این همه بسیار کج

 

شعر (پدر ببخش مرا!)

این شعر گونه را بتمام آنهاییکه نظر بشرایط دشوار سیاسی واجتماعی حاکم بر وطن ما ، آنطوریکه شاید وباید به فامیل و اقاربشان خدمت میکردند،خدمت کرده نتوانستند تقدیم میکنم.

پدر ببخش مرا!

چه شرم وننگ وچه خفت که ازدیار وتبار

سرم گرفتم ورفتم جهان اواره شدم

امیدها همه درچشمها حباب شدند

چوهیچ درد وغم خانه را نه چاره شدم

پدر به قهر شبی گفت که : چکاره شدی؟؟؟

سرم فتاد بزانو که هیچکاره شدم.

چه سخت ومشکل ودشوار روزگار آمد

که نه پیاده بگشتم ونه سواره شدم

که نه به هرکس وناکس سرم فروکردم

که نه اداره نمودم ونه اداره شدم

همان که پیش زتحصیل ودرس ودانشگاه

بودم پس ازهمه مشکل همان دوباره شدم

غریب وبیکس وتنها وبینوا وفقیر

نحیف وپیر دل صدهزار پاره شدم.

پدر! چه کاشته ی تو مرا درین گلشن؟

که کل عمر  خودم را فقط «هزاره» شدم

تو از کدام رگ وبرگ داده ی پیوند

مرا که عاشق خلقم به یک اشاره شدم

به کاخ دشمن ناپاک خلق زحمتکش

چو رعد وبرق، چو شعله وچون شراره شدم

به بوستان سخن شبنمی به برگ ادب

کتاب رنج وغم خلق را شماره شدم.

پدر ببخش ! که درباغت همچو شاخه ی خشک

نه گل نمودم ونه میوه ، نه عصاره شدم

نه آفتاب و نه سایه نه باد، نه باران

نه شب نه روز، نه یک ماه ویک ستاره شدم

پدر ببخش مرا که من هیچکاره شدم

بگوش چشم تو  یک قطره گوشواره شدم.

شعر(انانس خوشبختی)

                                                 یاد داشت:

        پیش از پیش از تمام دوستانیکه در راه سوچگی زبان فارسی –دری کار وکوشش میکنند، پوزش میخواهم.

 

        انانس خوشبختی 

        که خواهد داد مارا بار دیگر شانس خوشبختی؟

       مگر از بخت بد خواهیم یک آوانس خوشبختی!؟

       ویا ازیار بنماییم یکبار دیگر خواهش

       که تا بار دیگر باما برقصد دانس خوشبختی

       که تا باردیگر امکان دهد مارا که درگوشش

       بخوانیم از سرشب تاسحر رومانس خوشبختی.

       ویا دادی کنم در دولت بالا که افزاید

       مرا یک ذره ی اینبار در بیلانس ، خوشبختی

       نخواهم پول ودولت گر به درد سر بیافزاید

       فقط یک نیم نان خشک ویک فینانس خوشبختی

       چه خوش باشد که خوشبختی زخوشبختی به خوشبختی

       بگوید راز خوشبختی به یک آژانس خوشبختی

       که تا شاید به گوش خویش ما احساس بنماییم

       به عمر خود ولو یکبار ، ریزونانس خوشبختی.

       به حق خود تورا سوگند که مارا مبر ازیاد!!

       اگر در دفترت باشد یکی واکانس خوشبختی.

 ***

       برو (محسن) به حکم من به روی صحنه ی دنیا

       به هر مرد وزن وکودک بده انانس خوشبختی!!!

شعر (بهار وحشت)

 به قربانیان فاجعه ی عاشورای کابل تقدیم است!!

جشن لاشخواران

 

قرنها در این کشور جشن لاشخواران است

پایمال کور وکر کشت و لاله زاران است

سنگ سنگ این خطه خون خلق میگیرید

چوب چوب این جلگه پایه های داران است

 در بهار وحشت ها ، سال ها در این کشور

هر کجا اثر  تنها از خراب کاران است

 شد جهنم دنیا از برای ما  این خاک

خطوه خطوه اش مارا مدفن و مزاران است

کار کرد قوم ما ، سالها دراین میهن

 همچو خار در  چشم  خیل همجواران است

گرم آبه ی خونست  کوچه های شهر ما..

فرد فرد این ملت باز سوگواران است

یک علی و عباس و حر و حریت  اینجا !!!

 آنکه روز بدبختی در کنار یاران است

یا همان که از بهرش ناله میکنیم هر شب

آنکه ظهر عاشورا تیر و نیزه باران است!!!

 

اتحاد ما یاران،  ضامن حیات ما است!!

جنگ مابرای صلح ، ضد کهنه کاران است..

 

زردادی

10/12/2011  

شعر (شاه جنگل)

 

«شاه جنگل»

 

  تو میگویی که در کشور تو  «شیر ی»

نه  تو در دام خودخواهی اسیری؟؟

نگاه کن  کشور همسایه هارا

تو از کل کرده  نادار و فقیری

 اگر نازی که «شاه جنگل » هستی

تو وحشی زاده  و وحشی بمیری..

 

چه بدبختیست در این کشور ما

که هر وحشی شود شاه و امیری

خبر نبود که نبود فرق هرگز

میان شیر با روباه پیری!!

همه وحشی و حیوانند و خونخوار

همه شر خواهند و خواهند شریری

یکی بازور می برد سرت را

یکی با مکر ، گر هوشت نگیری.

درین کشور همه شیر و پلنگند
همه وحشی و گرگ «کاشمیری*»

یکی انسان نه شد پیدا دراین ملک

یکی انسان آزاد و دلیری..

که گوید از تبار آدمم من

که گوید: تا بکی این بی شعوری ؟؟

*کاشمیری – کشمیری

۲۹/۱۱/۲۰۱۱

شعر هزارگی (ازره بیخی شی یک اللی یه)

 

ازره بیخی شی یک اللی یه

 

جور نکده خانهِ خوره کولهِ خو بال پورتو مونی

سایه ی بیگانه را خوش ، از ته ی افتو مونی

کشت و کار از خودون مو خشک موشه از بی اوی

بلدهِ کشت همسایه بندای موره پرچو مونی

واده ی سرخ وسووز دیگرو ره باور کیده

ده امید دوغ  «کاکا*» ار مجل کشکو مونی

نان و کالا و کلوش مو کل شی از خارج میند

کهنه ی بیگانه را ده جان خو مثل نو مونی

 ار روزه صدهانفر کشته موشن ده دور وبر

تو چپن پوشیده از دیموکراسی غوغو مونی

انتحار و انفجار قد نام ازتو یک شده

 تو هنوزم افتخار ده «بابا» و « ببو*» مونی

لاف « دهلی تخت*» و « بخارا» و «تورکستان»زیده

خود تو تا تیس بی تنبو ، ده تای غژدی خو مونی.

***

رفیقو ، قومو بایین که یک کمی همت کنی!

مو قدی ازیا ناقی روز روشون خو شو مونی

یک شونی مردک شونی بلدهِ حق و حقوق خود

تا ده کی ده جان یکدیگه ، چاقو بیلو مونی ؟!

 بیرارو ! شیعه سنی مو یک اللی ، یک ازره یی

بین خود تاکی تینه  بلنه ، گیرو  پیتو مونی؟!

تا ده کی تقسیم ده روشنفکر و ده ملا موشی

تا ده کی دل و جگر یکدیگی خو  او مونی؟!

 

 

*کاکا- کنایه از «کاکا سام» است  

*ببو - کنایتاً هدف از عبدالرحمن و دیگر قاتلان مردم هزاره و حکام جنایتکار افغانستان است که با یاد آنها موی بربدن مردم ما راست میگردد .

* دهلی تخت – کنایه از شعر احمدشا بابا «د دهلی تخت هیروم  ..» است

 

عید قربان مبارک!!

 

      به بهانه ی عید قربان به وطنم اهداء میشود: 

       مبـارک!

        وطن جان عـید قربانت مبارک!                        

  جــلال وشوکت وشأنت مبارک!

        تجلـی های زردشــتی و بودا                          

   تمـــدن های کوشانت مبارک!

        شکـــوه بامیان وبلخ وغزنی،                    

      هرات وغوروسـیستانت مبارک!

        خـــوش آنعهد طلوع آفتابت                       

         وطن نـام خراسـانت مبارک!

        بخارا تا به بحــر هند سرحد                       

         تورا یکـروز بود ، آنت مبارک!

        کنون بعـد ازهزاران سال تاریخ            

       به جســم  بی رمق جانت مبارک!

       "کفــــایتداری"و"عدل" و "اداره"           

      "وطنـخواهیی" شاهانت  مبارک !

        به توپ و تانک درمـان میکنند درد                

     طـریق و طرز  درمانت  مبارک!

        بخـون خلق تر  دامن  نمــودن                   

    به شهــروده و دامانت  مبــارک!

         سر  بیچـــارگان در دار تبعیـض                

   سر هرکــوی  و میدانت  مبــارک!

        بخـاک افتاده ( صلصال) و (شمامه)           

       گل  تاریـــخ  تابانت  مبــارک !

         برای مردم  با فهـــم  و دانــش                 

    غل و زنجـیر و زندانت  مبـــارک !

         تعــــهد  کرده ی برپا  نایســتی                 

   بپا ایستاده  پیمـــانت  مبــارک !

        وطن !  بیمار  قلـــب  آسیــایی            

         ز فیض « فخر  افغـان »ات،  مبـــارک!

       کجا  آن  عظـــمت  تاریخیی  تــو              

   کجا آن  شـــیر مردانت؟! ،  مبــارک !

        کجا  جــرئت  که  (زردادی)  بگویــد      

       رژیم  خانه  ویـــــرانت "مبــارک" ؟!

                                                                                 

                    م. زردادی

شعر(حاجی)

با این شعر گونه عید قربان را به همه قربانیان این عید تسلیت میگویم.

حاجي

 

چون عيد قربان رسيد حاجي به حج شد روان

آنكه همه عمر  بود ازپي دنيا  دوان

آنكه همه عمر خود پول از ره  خوب وبد

كرد بخود دست وپا تا داشت تاب وتوان

موي اوچون شد سپيد ، قامت او چون خميد

سنش چودرصد رسيد، عيب او چون شد عيان

حالا به حج ميرود ، خم خم و كج ميرود

تا خود نمائي كند در پيش پير وجوان

در فكر و خيالست او تا كه گناهان وي

بخشيده شود همزمان جمله زخورد وكلان

بيچاره خبر نيست كه حق خودش را خدا

نا رفته به حج نيز ،  بخشد به همه بیگمان

بيچاره خبر نيست كه ، هرگز نبخشد خدا

حق كسي را بكس ، از  يكي بر دگران

صد بار اگر حج رويد گر راست ويا كج رويد

زين رفتن و  آمدن نه سود بود نه زيان

به كه نخوريد مال كس تا آنكه به پول حرام

رفته و حاجي شويد يا ايهاالمؤمنان!!  

نازنین هزاره

اهداء به دختران هزاره:

 

نازنین هزاره

 

سرم درشور ودر غوغا شد از زمین هزاره

دلم غرق هوای رویی ماه جبین هزاره

دوچشمم تا که افتاده به آن چشمان بادامی

به رخسار چوگل زیبای نازنین هزاره ،

به آن قد مناسب با سر وسرو سیمای چون لاله

زده آتش به جانم عشق آتشین هزاره

شود جان صدقه ی آن گلرخان شوخ شهلایی

شود دل آب از گلچهره و گلچین هزاره

کنون در عالم غربت نباشد درسرم فکری

به جز فکر وخیال ملک وسرزمین هزاره

به جز فکر و خیال روی مغدوشیزگان ما

خیال لعل چون شیر وشکر شیرین هزاره

تورا من از خدا خواهم که دایم در امان باشی

زچشم بد الا ای دختر خوشبین هزاره..

به جنت میرود (زردادی) با این جمله عصیانش

که او جان داد در راه تو و در دین هزاره..

                 

                                        

آخرین اصلاح به تاریخ 29/ 10/2011

 

شعر (نیروی ما در اتحاد ماست!!)

 

به تقبیح از کشتار زنجیره ی هزاره ها:

به  هزاره های  کویته ، افغانستان و دیگر هزاره های سراسر جهان اهداء میشود!

 

نیروی ما در اتحاد ماست!!!

 

با زور وظلم و جبر و جنایت تضاد ماست

عدل و برابریی بشر در نهاد ماست..

ما بار ظلم و حق تلفی ها کشیده ایم

تاریخ تار کشور افغان به یاد ماست

مارا تو درگناه کی امروز میکشی؟؟؟

این خاک ، مامن پدر و جایزاد ماست!

 غور و هرات و غزنی و هلمند و قندهار

تا بامیان و بلخ  و بدخشان بلاد ماست..

ای دشمنان جاهل و کور  هزاره ها!

دانم که خار چشم تو دایم سواد ماست.

بگذشته آنزمان که ز دارت  گلوی خویش

دیدیم دور ، دوره ی شکران و شاد ماست

ما پا کنون به راه  عدالت نهاده ایم

آزادی و تمدن و نهضت نماد ماست!

امروز از سویدن و سیدنی و روم .. تا

تورکیه و ..تمام جهان « زنده باد!!» ماست

ما درک کرده ایم که در قانون بقا

نیروی ما به وحدت ودر اتحاد ماست!!

 

بردار دست خویش زکشتن که بعد ازین

عصیان ما نه در رقم انتقاد ماست

گر راه  «پور » گیری ، بگیریم پیش ما

دوزخ ، بهشت دهشت وقتل و فساد ماست..

چنگیز ، باز در وجود یکی زنده می شود

ختم تو هم زخشم او  و خاکباد ماست !!!

 

(محسن)   هرآنکسی که برای حصول حق

بگذاشت گام ، رهبر ما ، مرد راد ماست!!

 

4/10/2011

 

شعر ( طوفان زعفران)

در جهموری بیلاروس ، خزان با تمام حقوق خود بیداد میکند و من هم با استفاده از رخصتی های کاری که در قریه به سر میبرم، به توصیف خزان پرداخته و احساساتم را نسبت به این پدیده ی طبیعی که همزمان خیلی دوستش دارم در قالب غزلگونه ی  زیر ابراز کرده ام. امید وارم که زیاد مزاحم دوستان عزیزم نگردیده باشم..

 

طوفان زعفران

 

باز بیا به طرف باغ ، آرایش خزان نگر

مستی بادرا ببین ، طوفان زعفران نگر

جوش وخروش سایه را به بستر زمین ببین

پرده ی خواب آفتاب ، در روی آسمان نگر

لرزه ی صبح وشام گل ، ریزش برگ را ببین

عذر ونیاز سبزه را به محضر زمان نگر

سرو به رقص آمده ، بید بلرزد از ادب

گریه ی تاک را ببین ناله ی ارغوان نگر

چشم بپوشد آفتاب ، ماه رود بجای خواب

خنده ی کهکشان ببین بازیی اختران نگر

شوق و شتاب را ببین بوی کباب را ببین

جوش شراب را ببین ، شوخی گلرخان نگر..

روزنه ی خدای کو ، تا نگهی به چشم او

کرده و گویمش بیا «آتش مهربان» نگر!!

فخر چه کرده آمدی به شوکت وجلال خود؟

باری بیا و یکدمی « بودای بامیان» نگر!!..

رنجه اگر قدم کنی به خانه ی خزانی ام

(محسن) سالخورده را بار دیگر جوان نگر..

 

8/9/2011

عید رمضان

باهدیه ی این غزلگونه عید سعید فطر را به تمام دوستان عزیزم تبریک میگویم.

  غروب رمضان

 

امشب شب عید است و غروب رمضانست
دل در هوس دیدنت ای ماه نهانست

در آرزوی دیدن تو نیمه ی عالم

حرف ازرخ زیبای تو هرجا به میانست

صبر است در آنجا که تو باشی رمضان را

عید است درآنجا که مهی چون تو عیانست

خوبان جهان جمله به یکسر تو به یکسر

اوصاف تو بیرون زحد وهم وگمانست

از روزه چه گویم که مرا ای مه محبوب

بی روی تو شام ابد هر وقت و زمانست

کی روزه قبولست گر از صبح الی شام
مارا چو عسل نام تو بر نوک زبانست ،

درفکر وخیالم رخ زیبای تو ای ماه

یاد لب شیرین تو هردم به دهانست؟؟

در فصل خزانم هوس لعل تو دارم

نقدم مکن از قوس که در فصل خزانست

ایکاش شوی پیر وبدانی که چگونه

در موسم پیری شرر عشق جوانست

(محسن) سخن از لعل لب یار چه گویی

« چیزی که عیانست چه حاجت به بیانست؟!»

شعر(ماه رمضان)

 

ماه رمضان

 

صد شكر خدايا باز ماه رمضان آمد

آن ماهيكه از ديده بودست نهان  آمد

از شهر شعب.. ما هم در برج رمض.. رفتيم

هوشيار پشيمان شد زاهد به فغان آمد

با عشق ومي ومستي بامان خدا گفتيم

معشوقه پريشان شد ميخانه بجان آمد

تاكه خم ابرويش ديديم فروزان شد

تا وصف رخش كرديم پايش به ميان آمد

گفتي كه به وقت خود تو قدر ورا بيني

ايدوست بيا كاكنون آنوقت وزمان آمد

هرشب همه شب تا صبح الطاف خدا بارد

تا آنكه درين گلشن اين سرو روان آمد

ايدوست بيا بنگر كز فيض قدوم او

همچون به بهاران گل در فصل خزان آمد

(زردادي) ببين قدر ياران قديمي را

با آنكه ز راه يار مقبول وجوان آمد..

شعر (تاده کی شخشولی..)

 

تا ده کی شخشولی..

 

تاده کی شخشولی بایین سر و پای خو جم کنی!

تا ده کی شیشته مثلی نیلغه وویی ماتم کنی؟!

تا ده کی خانه ده شاخی سنگ وکوه آباد کیده

دل خو خوش ده قورتی وتافهِ زردک شلغم کنی؟!

 قول ده قول دوتا مونی از ترس کوچی تا ده کی؟

تا ده کی قد خون دل ، دوشمون خوره مللم کنی؟

سالهای سال حق وحقوق مو تایی پای موشه

 کار وبار خو تا ده کی ده عذر وزاری سم کنی؟!

گاو وگوسالهِ دیگا بالی ازمو «حاکم» موشن

  پیش گاو وگوساله تاکی سرای خو خم کنی؟!

خدمت ار ناکس وکس را کنی مو تا ده کی؟

وخت او امده که یک کم عزم را ماکم  کنی

دیست قاتل را کوتاه از جاغه و دامونی خود

چتر کوچی ره از مولگ و منطقهِ خو جم کنی

غیرت ازارگی ره یاد خو بیری یک کرت

یک کمک وحشی شونی تا وحشی ره آدم کنی..

باد ازو از خانه و ازمولگی خود لذت بوبری

شیشته ده سایه چنار چای سووز خو دم کنی.

 

9/7/2011

شعر(چرخش پنجاوششم)

 

چرخش 56.

 

 سال وماه گشتند اندر دیده آب

من هم از این آبها گشتم خراب

کودکی بود تخته ی مشق وقلم

نوجوانی بود چون «کرم کتاب»

 درجوانی ؟؟ .. هیچ یادم نیست او

پیر گشتم پیش از فصل شباب.

 پیر با من گشت کوه  و دره و

کاینات و کهکشان و ماهتاب..

زیرپا ،از ناقراری تخت ما

چرخ زد ، رقصید دور آفتاب

من هم ازاین چرخش پنجا وشش 

سخت میچرخد سرم ، با این شتاب..

 لیک در دل زنده است آرمان ها

تا هنوزهم یکهزار ارمان ناب ..

کاش میدیدم به چشمم یک کرت

مردمم را شاد و خوشبخت و به تاب

نوجوانان دانش آموز وذکی

دختران را نغز چون برگ گلاب

شیرمردان را غیور وسربلند

مادران را چون همیشه با حجاب

کاش دیدم دشت و کوه کشورم

سبز وشاداب وپر از آب و تراب..

آنزمان آهسته میگفتم بخود:

(محسن زردادی) آسوده بخواب!!

 

04/07/2011

  

شعر(ارقدر بیغام بیشی..)

 

ار قدر بیغام بیشی..

 

ار قدربیغام بیشی امو قدر پرخو موشی

رفته رفته قصه و اوسانه ی پیتو موشی

ارقدراویی کیده ده سر وروی خوتپ کنی

کاردی دوشمو ره دیگه هم دیسته و بیلو موشی

مو اگه از ترس جان از مولک ومال خو تیر شونی

روز ده روز از خانه ی آتی خو دور پورتو موشی

ار قدر راه و روود خو دیر ترک پیدا مونی

اوقدر از بیخ وبون از رگ ریشه دیرو موشی...

مه نموفاموم چره مور دیو زیده ، بلا خورده

ارقدرکه پیش موری امو قدر پس رو موشی؟!

دیست ده سینه پیش دیگرو ار مجل ایسته شوده

پیشی ازخود بی بیلغه موشونگی ترناشو موشی

آیینی پولاد وری بر ضدی یگدیگی خو یی

مثلی موم وقله یی ده دیستی دیگرو او موشی..

یک کیرت کز نان گندوم پور موشه کورهِ از مو

طاقتی سیری ره ندری دیستی اشکم رو موشی

دو سوبا که کاردی دوشمو از گلوی مو پس موشه

گینه ره پورموشت کیده ریزه کیتهِ مو نو موشی

قدر روشنایی  نمیدنی تا که تاریکی نیه

وختی تاریکی اماد او وخت ده تک و دو موشی

دوستو ،قومو و بیرارو !!   نموفاموم چره ؟؟

روز ده روز مو هم دیگه گل گل موشی جو جو موشی؟

مو چره قد یکدیگی خود جور نمیتانی بایی ؟؟

نیم مو اصحاب« صفه» نیمی دیگه ..« تکو» موشی؟؟

بس کنین لیاظ خدا ! کول مو  ده یک اوگود استی

یا بیخی مو تا موری ، یاکل مو بال بورشو موشی.

 

۲۸/۶/۲۰۱۱

شعر (عزم وطن)

 

عزم وطن

 ازین دیار سفر سوی یار خواهم کرد

دوباره عزم گل و لاله زار خواهم کرد

غروب فاجعه را شادباش خواهم گفت

عبور عقربه هارا شمار خواهم کرد..

مرابهشت جهان کار نیست در غربت

ازین به بعد وطن نزد نار خواهم کرد

روم به معبد زردشتی و (بهارستان).

خزان زندگی ام را بهار خواهم کرد.

به بامیان و هرات و مزار خواهم رفت

وطن به کابل و یا قندهار خواهم کرد

فروغ مست دو بادام یار خواهم دید

وبوسه برسر و رویش نثارخواهم کرد.

 ازین به بعد ننوشم شراب ناب دیگر

که بادوچشم سیاهش خمارخواهم کرد.

پس از دو سه دهه ( محسن) برای مردم خود

نهاده سر بکف و قصد کار خواهم کرد..

 

31/03/11

 

به جواد ضحاک!

 

سایه ی زقوم

 

دشمن زما ربود «جواد ضحاک» را

خون کرد باز جگر و دلهای پاک را

غول قبیله ازسر دیرینه کینه باز
رنگین بخون هموطنم کرد خاک را

بازهم بخون کشید و بخاکش نهان نمود

یک مرد از تبار یلِ سینه چاک را

او بیخبر از اینکه نپوشد به دست خود

راه شعاع خور و مهی تابناک را...

ای قوم خواب رفته بخیزید ! تا بکی!

بیم از کی داریم و زچه داریم باک را؟؟

هر روز مرده رفته روانیم هرطرف

هر روز خورده رفته روانیم (قفاک)* را

باید زریشه بر کنیم این سایه ی زقوم

باید به باغ خویش نشانیم  تاک را

 

 *قفاک یا قپاق یا قفاق در اصطلاح سیلی را میگویند..

8/6/2011

 

 

شعر (نماد آزادی)

این شعر گونه را به  خانم  سیما ثمرکه نماد شهامت، صداقت، وطنپرستی ، دانشمندی و آزادی یک زن درجامعه ما است، تقدیم میکنم.

      نمــاد آزادی

     چه راه دور، که تا یک بشر شود پیدا

     که تـا ز ذره ی خاکــی شرر شود پیــدا

     چه راه دور بباید که طی کند هرشـب               

        که تا سپیده ی صبح وسحر شود پیــدا

     چـه سالهـــای پر از رنج بگذرد بایـد                          

  که تـا زجامعــه یک با هنر شود پیـدا

     که تـا به پیش رود کاروان یک ملـت                    

   که تا حقیـقی یکی راهبر شود پیـــدا.

     هــزار سال ببایــد که در سراسر دهر                  

   یکی زمانه زنی چون (ثمر) شود پیدا

     بــرای مـــرد وزن مـا نماد آزادی                       

   به جسم جامعه یک شاهپر شــود پیدا.

      هزار بار سرم را فـدات ای خـواهــر                

    کنم بشـوق ، اگر سربسر شود پـــیدا

      تو فخر ملت وقومی تو اعتبار وطـن                   

  تو پاســدار حقوقــی ، اگر شود پیــدا

      نــثار هر قدمـت میکنـم گل شـعرم                     

   گلی چو لاله که ازشعر تر شود پـــیدا

      عزیز ملــت ما دیــر باش وشاد بــزی                  

    به آسمــان شـرف تا قمـر شود پـیدا

     به کهکشان تمــدن ستــاره هـای ادب                 

   به عرش ولوح وقلم تا خبر شود پیــدا

       برای (محسن) وشعر چکیـده پاره ی او                

    روان تازه به فصـل دیگر شـود پیدا

                                                                                  2007/12/20    

 

شعر ( موره نموره؟؟)

این شعر در سالهای ۲۰۰۰ـ ۲۰۰۱ در زمانیکه هنوز طالبان در افغانستان به قدرت بودند نوشته شده بود.

موره نموره؟؟

 

گروه طالبان موره نموره؟؟

بلای مال وجان موره نموره؟؟

اسامه پیش و طالب از قفایش

تروریزم از میان موره نموره ؟؟

بهای خون ناحق هزاره

هدر در این زمان موره؟ نه موره..

برای انتقام خون ناحق

همه پیر وجوان موره نموره؟

اسامه تا شود از صحنه خارج

…بجنگ شر جهان موره نموره؟

برای سرزن و سرکوب طالب

قوا از بامیان موره نموره؟؟

زدست آن که شد آواره (محسن)

نمیدانم که آن موره نموره؟؟

شعر ( داره نداره؟)

 

داره نداره؟!

 

دردی ازره دوا داره نداره؟

مرض هایش شفا داره نداره؟

نموفاموم ده زیر آسمانها

ازاره نیز جا داره نداره؟

هزاران آدم آواره ازخاک

به سوی خانه راه داره نداره؟

خدایا قتل عام مردمی ما

به زعم تو گناه داره نداره؟

فشار و وحشت وظلم وستم ها

بگو! آیا جزا داره نداره؟

جنایتها و وحشتهای طالب

به کشور انتها داره نداره؟

بلای جان ومالی ملتی ما

به بالایش بلا داره نداره؟

دراین مولک خدا با نام «اوغان»

ازاره هم خدا داره نداره؟

چو انسان حق پاک زندگی را

به ما هم کس روا داره نداره؟

بجز از «موسین» آواره ی ما

به مردم کس وفا داره نداره؟

شعر ( از جاغوری خبر مایه نمایه..)

 

.. مایه نمایه؟!

از جاغوری خبر مایه نمایه؟!

 ده گوشیم زنگی در مایه نمایه؟!

کودام آوالی خوبی از بیرارو

از خوارا و  پدر مایه نمایه؟!

خدایا راست گو صلح وعدالت

به مولک ما دیگر مایه نمایه؟!

بسر آمد جوانی در غریبی

غمی ما هم بسر مایه نمایه؟!

زدیست بی هنر شد مولک بر باد

ده قدرت باهنر مایه نمایه؟!

صدای نغمه ی چوپونی آغیل

از کوه و از کمر مایه نمایه؟!

از کیشت و کار دهقانان کشور

ده لب شیر و شکر مایه نمایه؟!

ده فکر شاعر آواره ی ما

نهاد شعری تر مایه نمایه؟!

دوباره در وطن آوارگانی

چو (محسن) از سفر مایه نمایه؟!

 

شعر (موشه نموشه؟!)

 

 موشه نموشه ؟!

 

زسنگ آتیش جدا موشه نموشه؟

هزاره هم بپا موشه نموشه؟

قدی مردم کمو گشته ز غمها

ازو تیری رها موشه نموشه؟

به ملکای هزاران ساله ی خود

هزاره پادشاه موشه نموشه؟

برای خلق کشورخوب از بد

سفید از سیاه جودا موشه نموشه؟

پس از ظلم وستم هاییکه دیدیم

به ما کس آشنا موشه نموشه؟

خدایا شامی تاری مردمی ما

بزودی ها صبا موشه نموشه؟

بزودیهای زودی دیست ظالیم

بزنجیر از قفا موشه نموشه؟

به پیش مردمی ما روی خایین

چو  روز ما سیاه موشه نموشه؟

به حق پاسداران عدالت

به پاس نان دوعا موشه نموشه؟

خدا داندکه این اشعار ( محسن)

پس از مرگش کجا موشه نموشه؟

غزل (تحریم حرام)

 

تحریم حرام

تا آنکه واعظ آمد و سودای خام کرد

نوشیدن شراب خدا را حرام کرد

زاهد برفت مسجد وسر بر زمین نهاد

صوفی میان خرقه ی خود مام مام کرد

قاضی نشست منتظر جام های مفت

مفتی گرفت و پودر خود در مشام کرد

شیخ از سر جهالت و از فرط سادگی

عزم عراق و مکه و ماه صیام کرد..

باقی هر آنکه بود زمخلوق خاص و عام

تحریم این حرام و شراب احترام کرد

عاقل برفت میکده رخ لاله گون کند

ساقی گرفت وباده ی رنگین بجام کرد

(محسن) برفت مسجد ومنبر به کودکی

در پیری پیر میکده هارا امام کرد..

 

شعر(غول روزگار)

 

تبریک امریکا!!!

 

غول روزگار

 

قد را ببين وقامت وعقل وكمال را

رفتار كودكانه وخوي وخصال را

هرجاكه كس بلند كند سر بدون تو

بنگر جزا وسر زنش وقيل وقال را

گه خود بدست خويش نمايي عدودرست

گه صرف محو او بكني پول ومال را

با اهل خانه حفظ كني خانه را وهم

با دزد لطف كرده بگيري جوال را

تو آله ی بدست كه  اي غول روز گار؟!

كاينسان براه نهاده ی جنگ وجدال را

صدها درخت را كه جهان پروريده بود

از ريشه قطع كرده نشاني نهال را

با آب خويش آب دهي دست شانده ات

با دست خويش باز كني شرح حال را

بس كن سپيد كردن روي سياي خود

با خون واشك شستن روي ذغال را

بس كن زنو رقم زدن نظم كهنه و

ايفاي نقش كوزه وکار كلال را

كه گفته ات تورا كه خداي زمين تويي ؟

كه گفته ات كه هيچ نبيني زوال را ؟!

گويم ثبات نيست به «سبز» و «سيا»ی تو

ازمن بپرس بعد دو ده اين سوال را !!

 

 

شعر (توم و جیری)

این شعر چند سال قبل در پی سقوط دولت نجیب الله و رویکار آمدن مجاهدین و بعد امارت طالبان که منجر به دخالت دولت امریکا و ناتو و روی کار آمدن دولت کنونی افغانستان به رهبری کرزی شد ، نوشته شده است.. 

توم و جيري 

 

چو سوخت جنگل وشيران زبيشه كوچيدند

وموش ها همگي ماسك شير پوشيدند

وهرچه بود درين بيشه ها زكهنه ونو

پي خرابي وويراني اش بكوشيدند

گهي چو اسب كشيدند شيهه وگاهي

چوخر لگيدند وخيزيدندو خروشيدند

بجان موزه وگنج وخزانه افتيدند

بجام هاي طلا خون خلق نوشيدند

تمام غله وكالا وخانه ها را چور

نموده ماده ونر را چو گاو دوشيدند..

چو (توم) ديد كه موشان او خرابي كنند

به (توم)هاي دگر گفت وبعد جوشيدند

صداي غر و پف خويش را بلند كرده

و بر قلمرو موشان خود خروشيدند

و شير هاي دروغين بغار در رفته

بيك اشاره سر ازنو دوباره موشيدند.

و (توم) (جيري) خودرا مَلِك مقرر كرد

و موشهاي دگر خوش شده خموشيدند.

شعر (گریل)

 

 

(گريل) - دستگاه بريان كردن مرغ

 

بيچاره مرغ ها!

 

چه شوخي ها ميان كوچه كردي

تخم دادي وآنرا چوچه كردي

چه مقبول وقشنگند چوچه هايت

همه در زيربال و دور پايت

همه زرد وسفيد ومقبول هستند

همه چون غنچه هاي يك گل هستند

چه خوشبختي چه خوشحالي كه دايم

نداري ازپشك نه ترس ونه بيم

به يك خانه پشك باتو رفيق است

سگ همسايه هم پشت تو دق است

نه يك نول ونه يك قدقد نه يك چيغ

نه يكبانگ ونه يك جنگ ونه يك پيخ.

وليكن خانه ی انسان بسوزد

كه هرجا چشم خود سوي تو دوزد

(گريل) را كشف كرد اين غول پيكر

كه مرغان را كند هم بال و هم پر

كه مرغان را كند بريان ميانش

كه شيرين سازد از مرغان دهانش.

اگر مرغان همه پرواز كردي

كي اين وحشي دهان را باز كردي؟!

كدام خاين تورا افگند در دام؟

چرا گشتي تو آن خونخوار را رام؟

ببين خودرا چه مقبول وقشنگي

تو نه كمتر زقاز واز كلنگي..

گريز ازنوع انسان تاتواني

كه از انسان نباشد بيش جاني.

بيا دیگر نه دربين گريل سوز

فن پرواز كردن را بياموز !!

شعر ( مود )

پیش از پیش از تمام دوستانیکه بخاطر سوچگی زبان فارسی -دری کار و تلاش میکنند بخاطر استفاده از واژه ی (مود )معذرت میخواهم .

 

        مود (مُد)

 

    بشهر سينه ی ما كاخ بيستون مود است   

      به چارسوي دل افسانه و فسون مود است

    مباش در پي دنياي دون ودين هرگز

            اگر چه خدمت دنياي دين ودون ، مود است

    من هرچه خواستم از بخت صرف عكسش داد  

 مگر بمذهب او كار واژگون مود است؟!

     قلم زرفتن راهش بسر نشانم داد  

             كه در قلمرو او هر چه سرنگون مود است

     فغان ودرد كه هر روز در شعار زمان   

      گهي «كمان» و«كمين» وگهي «كمون» مود است..

     گل سفيدي بدستم رسيد دوش از راه   

       چوخواستم كه ببويم بگفت: چون موداست؟

     بخنده گفتمش اي نوگل بهار اميد  

              برسم و سنت ما صرف آزمون موداست.

     لبش گزيدم و آهسته گك بدل گفتم: 

           خداي شكر كه اين رسم تا كنون مود است...

    اگر بجنگل وصحرا نهاد سر (محسن) 

         بعشق وعاشقي وشاعري جنون مود است.

 

شعر(خیال خواب)

 

 

خیال خواب

 

شبی تورا به خیالم به خواب می دیدم

رخت به گرمیی صد آفتاب می دیدم

دوچشم همچو دو بادام ، نازنینت را

به سان مشتری وماهتاب می دیدم

ز موج تابش عشق چو باده ی نابت

تورا به تاب دل نا بتاب می دیدم

میان آتش لبهای لعل گون تو من

تمام رنج و غمم را کباب می دیدم

ورق ورق گل حسن بهار عمر تورا

برای فصل خزانم کتاب می دیدم

چه بخت خوش که تورادرتمام شبهایم

میان بستر خود بیحجاب می دیدم ــ

و آنچه وعده بروز حساب می دادند

من از عطوفت تو بیحساب می دیدم

خدا خودش به تماشا ببام آمده بود ــ

و کف بکف زد نش باشتاب ، می دیدم

عجب شبی که به هر آرزوی (زردادی)

زلطف های تو ، مثبت جواب می دیدم.

 

شعر آیینه ی باغ

 

آيينه ی باغ

 

         زمين به پنجه ی برنامه ی زمان بينم     

           ويا حقيقتي كز ما بود نهان، بينم

         ويا ستاده بسر از شراب ديشبه ام     

         كه هرچه قبل بديدم خلاف آن بينم

         محيط خانه وباغم مگر زآيينه اند   

           كه در نهاد زمين كاخ كهكشان بينم..

 

        نه فرش آيينه كردند باغ ونه مستم 

           فقط بحكم زمان سرنگون جهان بينم

        زآب ديده كه من ريختم بپاي فلك    

              فلك بپاي خود افتاده ناگهان بينم

        زبسكه اشك زمان از فراق ما باريد 

           محيط خانه ی خود بحر بيكران بينم

        به بحر اشك زمان باغ غرق تا زانو 

              وهم به بحر غمش غرق باغبان بينم

       زشاخه هاي قشنگش خبر نبود درخت 

          بهار آيينه اش داد ومن هم آ ن بينم!!!

 

        بشام هاي زمستان چكاركرده زمين؟؟ 

          كه در وجود وي آثار آسمان بينم

      مگر دوباره جوان گشته اين عجوزه ی پير 

      كه در روييه  ی او دختر جوان بينم

       گذر زقصه ی افشاي راز ما (محسن) 

           كه تو بهار ببيني و من خزان بينم.