شعر(بهار ازاره هم مایه)
بهار ازاره هم مایه
راه و روود ازاره صدها کوه و کوتل دره
آسو نباشه تیر شودو ازخود چمرس و چل دره
ناقی ناقی خیزک زیدو ده ار دوور چیز فاییده؟
«آو ره دیده پای ره لوچ کو!» مردم مو یک مثل دره
ده دویدو راه خانهِ خدا نمی گرده تامو
بیرار تو سمیدم نشو ارچیز ازخو مجل دره
بهار ملک ازاره هم بیشک و شبهه مایه
پیش از بهار هر زمستو یک کم وتوم توغل دره
تامیر اگر ماکم بایه تادو باید پخته باشه
خانه ازاره تا ده تیس تادو بلی دلدل دره
مو سر ندری رهبر ندری از یکدیگه خبر ندری
بی رهبری هر راه گذر بلهِ سنگ شالمل دره
رهبر امو کس که سرو سمبل قومه جم مونه
شیعه ، سنیی ازره ره پالوی خو ده بغل دره..
بیرار تو سرمه قار نشو ایره از سوز دل موگیم
ازاره هم خوب وخراب هم باتور و بژغل دره
بایین توان خو بال برده جان ومالخو ماکم کنی
کی راه هزاران راهزن و خسک دوز ودغل دره
ده فکر ( زردادی) تمام مشکلات قوم مو
گر رهبر دلسوز باشه ده ظرف یکروز حل دره...
محسن زردادی هستم ، خیلی میخواهم که این ویبلاگ همچون دریچه ی باشد که دوستان و همزبانانم از طریق آن بدنیای عاطفه و احساسم سیر و سفر نمایند... به دنیای همیشه بهار محبت و صمیمیت , دوستی و رفاقت, رویاها و آرزو ها....